Interesting Pinterest

Hier is dan (eindelijk?) weer eens een posting op kirstenkladdert.blogspot.com. (Eindelijk ook?) was daar weer iets nieuws in Social Media-land dat mijn aandacht trok: Pinterest.
Pinterest is een online prikbord waarop ik - in beelden - alle dingen verzamelen kan die ik mooi, leuk en/of aansprekend vind. Geplukt van internet. Of van mijn eigen harde schijf. Zodat er een visualisatie ontstaat van wie ik ben. En van de dingen waar ik blij van word.

Voorlopig sta ik op de 'Pinterest waitinglist'. En kan ik bijna niet wachten tot de officiële invite in mijn mailbox ploft...
Ik wil pinnen! ;)

De lucifers zijn op. Ofwel: New York - part 4

Hemelvaartsdag. Vrije dag. Ik slaap uit en verheug me op een lekker luie leesdag. Ik wil thee zetten, maar de lucifers zijn op. Even nieuwe halen bij de supermarkt zit er niet in, want de plaatselijke AH is gesloten. Hetzelfde geldt voor de Aldi en voor de Action.*
Dat was in New York wel anders. 24 Uur per dag, 7 dagen per week kon je er lucifers kopen. Of suiker. Of een nieuwe bikini. Of een paraplu...
Een van de leukste winkels in deze wereldstad vond ik Zabar's, de 'hier-hebben-ze-echt-van-alles-winkel' aan Broadway. Zabar's is beroemd om zijn gerookte zalm en gerookte vis, maar je vindt er op de begane grond ook heerlijke kazen ('from Gouda'), allerlei koffiesoorten, lekker brood en 'beautiful handmade cakes' . De eerste verdieping staat, ligt en hangt bovendien vol met allerhande kookgerei en serviesgoed.
Zabar's is een combi van Action, AH en Aldi. Maar dan wel 'gewoon' 7 dagen per week geopend.

* Gelukkig is buurvrouw thuis en kan ik bij haar een doosje lucifers lenen. Zo heb ik toch nog m'n lekker luie leesdag. Mét thee.

New York - part 3

Een tweet van Leo Blokhuis leidde me vanmorgen naar een liedje van Thomas Dybdahl. Ik kende het niet. Maar ik vind het een heerlijk zondags liedje. Een liedje ook dat herinneringen oproept aan de tien dagen die ik vorig jaar in New York doorbracht.
Het waren tien interesting days, die me een heel andere kijk op New York gaven dan ik van te voren ooit had kunnen denken. New York zag ik altijd - een beetje naïef misschien - als een hippe wereldstad, waarin alles en iedereen mooi en perfect is. Inmiddels weet ik dat er behalve veel mooi ook veel lelijk is aan deze stad.
De fijnste dagen in New York waren wat mij betreft de dagen waarop we 's morgens iets deden en/of bekeken (wandelen over Brooklyn Bridge, winkelen op Broadway, struinen door het MOMA) en waarop we 's middags genoten van heerlijk niets doen in Central Park.
Niets doen dus. Alleen maar zitten op een bankje, onderwijl genietend van de zon en van spelende kinderen en musici.

En ja. Daarvoor voldoen Amsterdam, Utrecht of zelfs Zwolle natuurlijk net zo goed. Alleen het zonnetje ontbreekt hier nog...

New York - part 2

New York bestaat uit 5 stadsdelen (= 'boroughs'). Het meest bekende stadsdeel is Manhattan. De andere stadsdelen ('outer boroughs') zijn de Bronx, Queens, Staten Island en Brooklyn. Brooklyn Bridge is een van de bruggen die dit laatste stadsdeel met Manhattan verbindt.
Brooklyn Bridge is een interessante brug. Niet alleen omdat het bij de voltooiing in 1883 de langste hangbrug ter wereld en de eerste van staal was, maar ook - of misschien wel vooral - vanwege het verhaal achter de brug. Brooklyn Bridge werd namelijk lange tijd achtervolgd door allerhande tegenslag en rampspoed.
Voor ontwerper John A. Roebling bleek de Brooklyn Bridge zijn laatste grote klus. Vlak voor het begin van de bouw liep Roebling een ernstige voetwond op. Hij overleefde de amputatie van zijn tenen, maar stierf op 22 juli 1869 aan een tetanusinfectie. John's zoon Washington nam de klus over. Maar ook voor Roebling jr. bracht de brug de nodige rampspoed: op een dag in 1872 kwam hij na onder water aan de caissons te hebben gewerkt te snel naar de oppervlakte waardoor hij de duikersziekte opliep en gedeeltelijk verlamd raakte.
Al met al duurde de bouw van de brug 16 jaar. Van de 600 werklui die aan het project werkten, kwamen er tientallen tijdens de bouw om het leven. Maar dat was nog niet alles: vlak na de opening van de brug stierven er nog eens 12 mensen. Een vrouw die over de brug liep, struikelde en viel. De mensen stroomden toe om te kijken wat er aan de hand was en er werd getrokken en geduwd. Er ontstond een gerucht dat de brug op het punt stond in te storten, waardoor er paniek uitbrak en iedereen naar de oevers begon te rennen. Mensen kwamen om in het gedrang en er vielen talrijke gewonden.

Mij lukte het gelukkig Brooklyn Bridge zonder valpartijen of andere rampspoed over te steken. Maar Brooklyn Bridge maakte wel weer duidelijk: New York is mooi (kijk dat uitzicht), en tegelijkertijd lelijk (die roest, die afgebladderde verf).

New York - part 1

New York is mooi. New York is lelijk.
New York is mooi. New York is lelijk.
Dagenlang vochten deze zinnetjes in mijn hoofd om voorrang. Het ene moment won New York is mooi, terwijl het andere moment New York is lelijk aan het langste eind trok.
Inmiddels weet ik dat beide zinnetjes waar zijn. New York is mooi. Maar New York is tegelijkertijd lelijk.
Eind april/begin mei bezocht ik de stad. Omdat het dit jaar 400 jaar geleden is dat Nederland New York ontdekte - en omdat de stad me blijft intrigeren - de komende dagen een paar verhaaltjes (met plaatjes!) over deze 'city that never sleeps'.

Speuren

Petra en Edwin ontmoetten hem op Paaszaterdag. Ik mocht op Eerste Paasdag kennismaken met radiomaker en bedenker van 'Een grote bruine envelop', Chris Bajema.
Het was een plezierige kennismaking. We dronken koffie en kletsten wat, waarna Chris mij 7 grote, bruine enveloppen overhandigde. Het zou mijn taak worden deze enveloppen her en der in Overijssel te verstoppen.

Gisteren en vandaag heb ik (een deel van) Overijssel doorkruist en overal en nergens een envelop achtergelaten. Morgen en overmorgen (en de dagen erna) hoop ik dat anderen de enveloppen gaan zoeken (en vinden natuurlijk!).
'Een grote bruine envelop' is trouwens niet alleen een speurtocht naar grote, bruine enveloppen. Het is ook (en vooral) een speurtocht naar verhalen. Naar verhalen die interessant genoeg zijn om verteld te worden in de krant of op de radio.

Speuren is leuk. Maar aan het verstoppen heb ik gisteren en vandaag evenzeer plezier beleefd. Ik genoot van het mooie weer, van het landschap, maar ook van de diversiteit aan mensen die ik onderweg ontmoette.
Daarnaast heb ik leuke ideeën opgedaan voor de volgende (landelijke!) editie van Rijmreis. Want ja. 'Een grote bruine envelop' en Rijmreis hebben toch écht van alles gemeen. Al is het maar het speuren...

Zeg eh Naz, denk je dat het mogelijk is op de nieuwe Rijmreissite foto's/filmpjes te uploaden, podcasts toe te voegen en/of een landkaartje te plaatsen? ;)

Spannend!

Maart 2008
Een groep Overijsselse jeugdbibliothecarissen brainstormt over de kinderboekenweek van 2008. Een van hen oppert het idee een poëzie-variant op Bookcrossing te ontwikkelen.

Mei 2008
Ronja, Ida, Rita en Marjolein proberen - samen met ondergetekende - tijdens een eerste overleg in de bibliotheek van Olst het poetrycrossing-idee handen en voeten te geven.

Mei - september 2008
Door de betrokken jeugdbibliothecarissen én door Nazdrave wordt keihard gewerkt aan de realisatie van een uniek project.
Het blijkt een megaklus met een wel heel spannende component. Zodra de gedichten zijn verstopt, de website in de lucht is en het project officieel geopend, moeten we de controle uit handen geven. En dat is vind ik eng.
We leggen ons lot in handen van kinderen. Zij kunnen het project maken en breken. Gaan ze daadwerkelijk op zoek naar de gedichten? Durven ze er hun mening over te geven op de website? En - last but not least - gaan ze de gedichten ook zelf weer verstoppen? En dan ook nog zo dat een ander ze weer kan vinden?

Dinsdag 30 september 2008
Miss Overijssel geeft in de bibliotheek van Wierden het officiële startschot voor Rijmreis. De reacties van de aanwezige leerlingen zijn veelbelovend. Iedereen is enthousiast en vast van plan elk gevonden gedicht opnieuw te verstoppen. Wordt ons project dan werkelijk een succes?!

En kijk nu eens!
Ruim 250 keer is er reeds een gedicht gevonden en opnieuw verstopt! We zijn slechts twee dagen onderweg en honderden kinderen hebben al op een moderne en onverwachte manier kennis kunnen maken met poëzie.

Ik vind het 'helemaal leuk'. Maar ik ben ook 'helemaal op'.
Het zijn spannende dagen/weken. Niet alleen vanwege Rijmreis trouwens. Vanaf a.s. maandag is Kirsten voortaan drie dagen per week 'Juf Kirsten'. En dat is wat mij betreft zeker zo spannend... ;)

Twitter

Ik twitter. Sinds een paar weken. Essen2punt0 twittert. Al een poosje langer. En Barack Obama twittert. Ruim een jaar nu.

Twitter is een tool waarmee je kunt microbloggen. Net zoals dat kan met bijvoorbeeld Jaiku, Numpa en Plurk.
Over Twitter maakten de mensen van Common Craft (weer) een leuk en begrijpelijk filmpje. Klikt u maar eens hier.
Twitter is 'hot'. En het wordt volgens mij - ondanks dat de site meerdere malen per dag overbelast of 'in onderhoud' is - steeds hotter. Ik ontdekte een speciale Twitterstartpagina, er worden Twitterborrels georganiseerd en in Zwolle (!) was vorige maand zelfs een heuse Twitterbarbecue!

Ik vind Twitter leuk. Het doet me denken aan m'n allereerste blog, waarop ik ook regelmatig vergelijkbare tekstjes plaatste. Achter die korte tekstjes zat vaak een lang verhaal. Dat verhaal hield ik voor mezelf. Maar door er een klein stukje over te schrijven, deelde ik het toch een beetje. En dat gaf een goed gevoel.
Twitter (en/of microbloggen in meer algemene zin) past naar mijn idee uitstekend in een cursus als 23 Dingen. Want zoals ik hier las: het is met Twitter net als met al die andere ontwikkelingen op het web. Om te kunnen besluiten óf (en zo ja wát) we ermee willen, zullen we ons toch eerst bewust moeten worden van alle (on)mogelijkheden van het fenomeen.

Er zijn inmiddels al diverse bibliotheekmensen op Twitter actief. En wanneer zelfs ZBdigitaal overstag dreigt te gaan, zal de rest van bibliotheekland vast snel volgen. ;)

Mijn vader...

Na de posting over mijn moeder op moederdag, kon vandaag - op vaderdag - een posting over mijn vader natuurlijk niet uitblijven.

Mijn vader werd geboren in de oorlog. Hij was nummer 5 in een gezin van acht kinderen en woog bij zijn geboorte niet meer dan 1,5 kg. In de loop der tijd heeft ie dat gewicht ruimschoots verveelvoudigd. Maar ja. Da's niet zo verwonderlijk als je dol bent op eten. Van Chinees tot Engelse drop en van Ben & Jerry's ijs tot boerenjongensvlaai.

Mijn vader vindt fotograferen leuk. Dat levert veel en vaak mooie foto's op. Er kleeft echter ook een nadeel aan: mijn vader staat niet of nauwelijks zelf op foto's. Bovenstaande foto is een van de weinige foto's van mij met mijn vader. De foto werd lang geleden genomen. Als ik het goed heb ergens in Drenthe, de provincie waar ik geboren werd en waar nog steeds het grootste deel van mijn vaders familie woont.

Als ik aan mijn vader denk, dan denk ik aan het heerlijke spelen op zijn overvolle studeerkamer, aan het lezen in zijn luie, oranje stoel en aan het gezamenlijk kijken naar Knight Rider en The A-Team. Ik denk ook aan samen klussen, aan het luidkeels in de auto meezingen met John Denver en Dolly Parton en aan tussenstops onderweg voor een ijsco.

Wanneer iets niet perfect lukt, dan wil ik daar nog wel eens chagrijnig en/of onzeker van worden. Mijn vader niet. Mijn vader roept "Wanneer het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan!" en fröbelt rustig verder. Met het bewerken van foto's, met zijn aquarellen of met de Creative ZEN. (Eh tja... mijn exemplaar heeft zijn bestemming gevonden bij paps. Dat mag vast wel Diriwout. Of niet?)

Mijn vader heeft meer dan 40 jaar in het onderwijs gewerkt. Hij was en is - als vrijwillige coach van ouderen die wat meer willen weten over de computer - een echte (maatschappijleer)docent. Altijd bereid het vuurtje wat op te stoken van toch al verhitte discussies. Over voetbal bijvoorbeeld, of over welke andere sport dan ook waar ie tot op de dag van vandaag zelf helaas geen verstand van heeft. ;)

Mijn vader is vreselijk trots op zijn twee dochters. En ik ben trots op mijn vader.
Ja pap. Ik ben blij dat je mijn papa bent. We moeten binnenkort maar eens samen op pad. Met muziek van John Denver of Dolly Parton in de cd-speler, een ijsco bij de benzinepomp én een fotocamera. En dan maken we een mooie foto met de zelfontspanner. Zodat er tenminste ook weer een recente foto is van mij en jou samen.

Mijn moeder...

Omdat het vandaag moederdag is. En omdat Marina me op het idee bracht: een posting over mijn moeder...

Mijn moeder lijkt op mij. Of eigenlijk moet ik zeggen: ik lijk op haar.
Ze is stronteigenwijs, vreselijk nieuwsgierig, een raspiekeraar, maar vooral zeer zorgzaam. Toen ik jaren geleden in Utrecht op kamers woonde en in de weekenden af en toe 'naar huis' kwam, stond aan het eind van het weekend de keukentafel steevast vol met allerlei heerlijke etenswaren. Die mocht moest ik mee terug nemen naar Utrecht. Alsof ik in de grote stad, in een huis met 4 ook zeer zorgzame huisgenootjes en op nog geen 500 meter van de AH, zou kunnen verhongeren.

Mijn moeder is daarnaast een beetje bang voor het avontuur. Een weekje kamperen in Brabant is voor haar een hele belevenis. Dat haar beide dochters ietwat avontuurlijker zijn ingesteld (i.e. wij gaan op vakantie buiten Europa ;)), vindt ze tegelijkertijd ontzettend eng en gigastoer.
In een grijs (of zwart-wit ;)) verleden maakte ik samen met mijn moeder een rondvaart door de Amsterdamse grachten. Ik vond het spannend. Achteraf denk ik dat het voor mijn moeder minstens zo spannend was.

Mijn moeder houdt niet van haar rimpels. Dat laat ze ons regelmatig weten. Maar over andere lichamelijke ongemakken (gehoorproblemen, artrose) klaagt ze nooit.
Ze is dol op lezen. Dankzij mijn moeder ontdekte ik als klein meisje de bibliotheek. En bovendien: mede dankzij mijn moeder besloot ik als dertiger eindelijk de stap te zetten richting het onderwijs! Net zoals mijn moeder (en vooruit, ook mijn vader en zuslief ;)) dat jaren geleden al had(den) gedaan.

Dankjewel lieve mama. Dat jij bent wie je bent. En dat ik ik mag zijn.
Ik hoop dat we nog jarenlang samen 'spannende' uitjes kunnen maken... ;)

Geen podcast, geen vidcast...

... maar een sketchcast!

Rijkswidget

Vandaag spotte ik bij Frankwatching de vernieuwde Rijkswidget: een computerprogrammaatje dat elke dag een ander meesterwerk uit de collectie van het Rijksmuseum op je beeldscherm tovert. De widget toont niet alleen het kunstwerk, maar geeft bovendien allerhande achtergrondinfo.
Wat mij betreft is dit een erg leuke widget, die we vast wel op een of andere manier voor onze bibliotheekcollecties kunnen bewerken. We zouden er bijvoorbeeld een widget van kunnen maken met de mooiste, leukste, grappigste en spannendste titels uit de jeugdcollectie (niet alleen te gebruiken op de jeugdpagina van onze eigen bibliotheekwebsites, maar ook door scholen op hún websites). Maar het zou ook zomaar een widget kunnen worden met steeds een ander item uit de Overijsselcollectie. Of uit de depotcollectie. Of uit welke andere collectie dan ook.

Als we Nazdrave nou nog eens lief aankijken, Essen2punt0. Wie weet maakt ie dan wel heel snel iets moois voor bijvoorbeeld de leeskringenblog(s)! ;)

Memo voor mezelf

Wiki's waarheid

Afgelopen maandag om 20.55 uur zat ook ik braaf voor de tv. Want ja, na deze tip moest ik natuurlijk zelf sowieso kijken. ;)
Ik was vooral onder de indruk van Ndesanjo Macha, de Afrikaanse 'digitale activist'. Wat een schatje! Zo enthousiast en vol idealen. Heel anders dan Andrew Keen. Dat vond ik maar een vervelend, negatief mannetje, in wier mening overigens wel een kern van waarheid (;)) zit. Want - zoals ik hier al schreef - met Web 2.0 kan iedere willekeurige, niet altijd even slimme internetgebruiker ineens bibliothecaris (of journalist, of Web 2.0-deskundige) worden. En je kunt je afvragen of dat zo wenselijk is.
Tegelijkertijd is dat juist ook weer het mooie aan Web 2.0. Web 2.0 stelt immers iedereen in staat zijn of haar mening en kennis wereldwijd te uiten. En dat vind ik een prachtige, democratische gedachte.

Als eenvoudige blogger ben ik vooral blij met de gelegenheid die Web 2.0 mij biedt mijn eigen hersenspinsels en belevenissen in een mooi jasje te gieten en maanden (of jaren!) later nog eens terug te lezen.
Wat ik a) als werker in de bibliotheekbranche en b) als juf van Web 2.0 vind, leest u hier later nog wel uitgebreider (of niet ;))...

Kijktip

Maandag a.s. op Nederland 2: 'Wiki's waarheid', een documentaire die - in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden - niet alleen aandacht besteedt aan Wikipedia, maar handelt over heel Web 2.0.

In 'Wiki's waarheid' komen o.a. Jimmy Wales en Andrew Keen aan het woord. Jimmy Wales is oprichter van Wikipedia. Andrew Keen schreef het boek 'The cult of the amateur'. De een ziet vooral kansen in Web 2.0. De ander benadrukt de gevaren, en typeert - aldus Marie-José Klaver vorig jaar zomer in NRC Handelsblad - bloggers als 'typende apen'.

Deze aflevering van Tegenlicht lijkt me - zeker in het kader van Ding 9 - de moeite van het bekijken waard. Ik ben benieuwd met wie van de 2 genoemde Amerikanen 'wij bloggers' ons het meest identificeren... ;)

Nieuwsgierig

Eergisteren blogde ik nog mijn leven slechts eenvoudiger te kunnen maken door niet alles te willen weten. Vandaag moet ik bekennen één ding wel heel erg graag tóch te willen weten.
Tja. Kirsten is en blijft nieuwsgierig... ;)

Wellicht hebben sommigen het reeds opgemerkt, maar onderaan de zijkolom van kirstenkladdert.blogspot.com staat een icoontje van OneStat. Via dat icoontje kan ik zien dat vandaag een klein tiental mensen mijn blog bezocht. Best een leuke score voor een beginnend blog zonder opsmuk. Toch?
Maar wat ik nou zo jammer vind: van dat tiental bezoekers heeft nog helemaal niemand gereageerd...

Daarom vraag ik u, lieve lezer van ‘Kirsten kladdert’: maak u bekend.
Ofwel: lurker, ontlurk! Ik wil graag weten wie u bent!